Większość turystów stanowią tutaj Francuzi i Włosi, choć nie brak i turystów z innych państw Europy. Wszyscy przyjeżdżają tutaj ze względu na dobrze przygotowane stoki, piękne górskie pejzaże i stosunkowo przystępne ceny. Kolejnym atutem tego kurortu są dobre i pewne warunki śniegowe. Ośrodek nazwany został “Perłą Alp”. Z myślą o entuzjastach sportów zimowych przygotowano tutaj 100 kilometrów tras, z czego 20 kilometrów to trasy dla początkujących, 45 kilometrów - łatwe, 25 kilometrów - trudne, 10 kilometrów - bardzo trudne.

Teren narciarski znajduje się na wysokości 1224-2755 m.n.p.m. Dodatkowym czynnikiem umilającym jazdę są rozpościerające się wokół piękne widoki alpejskich szczytów.

Najdłuższy zjazd: Courmayeur, Cesta Youla-Zerotta Int. nr 18, 7 km długości, rożnica poziomów 1100m, średnia
Najtrudniejszy zjazd: Courmayeur, Competizione, 0,8 km długości, różnica poziomów 285 m.

Największy z tych ośrodków to Plose-Bressanone, położony na stokach góry Mte. Telegrafo. Znajduje się tu 10 wyciągów narciarskich, w tym 1 kabinowy i 7 krzesełkowych. Trasy położone są na południowych, nasłonecznionych stokach, a zjeżdżającym towarzyszą piękne widoki na skalne piramidy Dolomitów.

Niewiele mniejszy jest ośrodek Gitschberg-Meranza, położony nieco bardziej na północ na południowych stokach góry Gitschberg. Znajduje się tu 9 wyciągów narciarskich, w tym 3 kabinowe i 2 krzesełkowe. Po przeciwnej stronie doliny znajduje się trzeci ośrodek - Jochtal. Jest tu 7 wyciągów, z czego 1 kabinowy i 2 krzesełkowe.

Valle Isarco leży niejako w cieniu wielkich ośrodków narciarskich w Dolomitach, takich jak Val Gardena czy Val di Fiemme - ma to jednak swój urok. Trasy ni są tu tak oblegane jak w renomowanych kurortach, a infrastruktura w niczym nie ustępuje owym gigantom. Znacznie niższe są ceny skipasów obowiązujących w poszczególnych ośrodkach, nieco niższe są także ceny noclegów i wyżywienia. Dodatkowym plusem jest bardzo wygodny dojazd - wyciągi leżą niemalże przy autostradzie wiodącej z Innsbrucka do Verony przez przełęcz Brenner.

Kiedy reprezentacje krajowe nie ścigają się tutaj, na stoki wyjeżdża dziesiątki tysięcy narciarzy żądnych wspaniałego zimowego wypoczynku. Rzesze miłośników “Białego szaleństwa” rokrocznie wybierają Val Gardenę za miejsce swojego zimowego urlopu. Trudno się temu dziwić. Znajdziemy bowiem tutaj bogatą ofertę stoków dla narciarzy o każdych umiejętnościach. Dodatkowe atuty tego renomowanego kurortu to: dobrze rozbudowana infrastruktura turystyczna, duża ilość dni słonecznych w ciągu roku, świetnie przygotowane trasy narciarskie, oraz piękne górskie krajobrazy.

Wielu narciarzy przyciąga tutaj również możliwość jazdy po trudnych stokach, gdzie rozgrywane są zawody. Jak łatwo się domyśleć - pobyt w Val Gardena nie należy do tanich. Dlatego mniej zasobni turyści mieszkają w innych ośrodkach, a na tutejsze stoki codziennie dojeżdżają. Nierzadko na nartach, gdyż Val Gardena ma połączenie z innymi kurortami.

Bez odpinania nart można się tutaj dostać z Alta Badia, Val di Fassa, Alpe di Siusi, i z Arabbby. Codziennie więc po tutejszych stokach pędzą tysiące entuzjastów narciarstwa.

Najdłuższy zjazd: Gróden łącznie , trasa Secenda-St. Urlich, 9 km długości, różnica poziomów 1275 m, trudna
Najtrudniejszy zjazd: Gróden łącznie, trasa Saslong ( z Ciampinoi do Ruacia koło St. Christina), 3,5 km długości, różnica poziomów 839 m.

Turyści wybierają tę dolinę ze względu na wspaniałe krajobrazy, gładkie zbocza, oraz strome odcinki u podnóży skalnych wypiętrzeń. Duża ilość wyciągów i dobra pogoda są dodatkowym atutem tego regionu. Dla spragnionych odpoczynku, pośród tras zjazdowych, na halach, znajdują się schroniska serwujące tradycyjną włoską kuchnię.

W lutym 1998 wydarzył się tu tragiczny  wypadek, kiedy to samolot amerykański zawadził o linę nośną kolejki. Obecnie kolejka została wyremontowana, a jej lina nie przebiega już tak wysoko nad ziemią.

Głównym ośrodkiem Val di Fiemme jest tętniące życiem miasteczko Cavalese, leżące na wysokości 1000m. Po dniu pełnym białego szaleństwa turyści mogą skorzystać z bogatej oferty rozrywkowej. Do ich  dyspozycji są lodowiska, kryte baseny, tenis, kino, teatr. Atrakcją każdego sezonu są odbywające się w Predazzo, drugiego kurortu doliny, zawody Pucharu Świata w kombinacji norweskiej i skokach narciarskich.

Najdłuższy zjazd: Alpe Cermis , Val della Roda, 6 km długości, różnica poziomów 617 m, łatwa
Najtrudniejszy zjazd:  Alpe Cermis , Pista Olimpia, 4,7 km długości, różnica poziomów 950 m.
Oświetlony stok: stok Belveder, 1,5 km długości, różnica poziomów 256 m, średni, we wtorki, czwrtki i soboty od  20.30 do 23.00.

Dodatkowe zalety tego ośrodka to: trasy zjazdowe dla narciarzy o każdych umiejętnościach, dobrze przygotowane stoki, dobry dojazd i rozbudowana infrastruktura turystyczna. Nic więc dziwnego, że każdego roku przyjeżdżają tutaj dziesiątki tysięcy narciarzy z całej Europy.

Sezon trwa tutaj od końca grudnia do końca kwietnia. Teren narciarski położony jest na wysokości 1200 - 2638 m.n.p.m.

Najdłuższy zjazd: Canazei, Col Dei Rossi/Del Bosco, 6,5 km długości, różnica poziomów 934 m, średnia
Najtrudniejszy zjazd: Ciampac, Pista Ciampac - Alba, 3 km długości, różnica poziomów 658 m
Oswietlony stok: Buffaure, Pista Aloch - Pozza di Fassa, 1,6 km długości, średni-trudny, we wtorki i środy, piątki i soboty od 20.30 do 23.00.

Zdecydowanie najwięcej tras jest przeznaczonych dla narciarzy początkujących i mniej zaawansowanych. Z kolei jeżeli chodzi o łączną długość tras najwięcej jest tras średnio trudnych. Dla najbardziej wymagających przygotowano kilka bardzo trudnych tras zjazdowych. Największą atrakcją jest słynna “Skitour dell amore” - ciąg kilkunastu połączonych tras, które zapewniają długą i urozmaiconą jazdę przez wszystkie tereny narciarskie Tre Valli.

Miejscowości Falcade, Moena a także pobliskie Predazzo oferują bardzo bogatą i zróżnicowaną bazę noclegową, a także dobre możliwości wyżywienia.

San Martino oferuje bardzo dobrze zorganizowany kompleks wyciągów i tras narciarskich, których łączna długość przekracza 60 km. Zdecydowanie przeważają tu trasy dla średnio zaawansowanych (ponad połowa), znajdą tu coś dla siebie także początkujący i bardziej zaawansowani narciarze. W sumie znajduje się tu 23 wyciągi narciarskie, w tym 3 kabinowe i aż 15 krzesełkowych.

San Martino ma bardzo elegancki charakter, a tutejsze restauracje i puby należą do najlepszych w całych Dolomitach. Również bardzo bogata i zróżnicowana jest baza noclegowa - począwszy od skromnych, ale bardzo przyjemnych kwater prywatnych (mieszkańcy słyną z gościnności) a na czterogwiazdkowych hotelach kończąc. Dodatkową atrakcję terenu stanowią znakomicie przygotowane i oznakowane trasy biegowe, a dla miłośników wędrówek po górach organizowane są specjalne wyprawy na rakietach śnieżnych.

Fenomenem jest natomiast, że językiem najczęściej używanym jest tutaj… polski. Rokrocznie tą miejscowość na cel ferii zimowych wybierają setki Polaków. Nic dziwnego. Jest to bowiem wyjątkowo piękne miejsce, doskonale nadające się do spędzenia zimowego tygodnia.

Największe atuty Plan de Corones to duże nasłonecznienie, szeroka oferta tras zjazdowych, piękne widoki gór i przystępne ceny.

Na nartach można tutaj jeździć od początku grudnia do końca kwietnia.

Najdłuższy zjazd: zjazd do Olang-Gassl, 6,5 km długości, rożnica poziomów1103 m, średni
Najtrudniejszy zjazd: Sylvester, 4,9 km długości, różnica poziomów 1321 m, stok pod szczytem - Pramstall, trasa homologowana przez FIS, 2 km długości, różnica poziomó549 m.

Profesjonalnie przygotowane trasy, przystępne ceny, dobra pogoda, a także możliwość jazdy wśród niezapomnianej panoramy Dolomitów czynią ten kurort jednym z najchętniej odwiedzanych ośrodków narciarskich na świecie. Miłośnicy sportów zimowych, zachwyceni urokiem tego miejsca nazwali Cortinę d’Ampezzo “Narciarskim Edenem”. Sezon: 09.01.-05.02. i po 12.03.Szczyt urlopowy: 24.12.-08.01. i 06.02.-11.03. Dla amatorów “białego szaleństwa” przygotowano 110 kilometrów tras, wśród których narciarz o każdych upodobaniach znajdzie właściwy dla siebie stok.

Region składa się z dwóch części, leżących po dwóch stronach drogi przecinającej miasteczko. Aby brak śniegu nie dawał się turystom we znaki, przy większości stoków ustawiono armatki śnieżne. Teren narciarski położony jest na wysokości 1224 - 3243 m.n.p.m.

Najdłuższy zjazd: Cortina d’Ampezzo, trasa Lagazuoi-Armentarola, 7,5 km długości, różnica poziomów 1100 m, średnia
Najtrudniejszy zjazd: Cortina d’Ampezzo,  Forcella Staunies-Son Forca, 1,9 km długosci, różnica poziomów 733 m.

W pięknej scenerii Dolomitów i na trasach górskich goście z wielkich miast szukali samotności, natchnienia i odpoczynku od tętniących życiem wielkich miast. Dziś to zagubione wśród gór miasteczko jest jednym z najsłynniejszych ośrodków narciarskich we Włoszech.

Chlubne tradycje turystyczne tego niewielkiego miasteczka kontynuują przede wszystkim narciarze, którzy każdej zimy tłumnie ściągają do Arabba, chcący na tutejszych stokach spędzić niezapomniany urlop zimowy.

Dla entuzjastów “białego szaleństwa” przygotowano tutaj 52 kilometry tras.

Najtrudniejszy zjazd: Arabba, Pista Fodoma, 3,3 km długości, różnica poziomów 900m
Najdłuższy zjazd: Arabba, trasa Ornella (Porta Vescovo), 4 km długości, różnica poziomów 875 m, średnia-trudna

Fantastyczna sceneria górska, z dominującymi nad okolicą skalnymi turniami, z których najbardziej znane są “Trzy Wieże” (Tre Cime de Lavaredo, Drei Zinnen) - najsłynniejszy (chociaż nie najwyższy) szczyt całych Dolomitów, zapewnia uprawianie narciarstwa z całą przyjemnością przebywania na łonie natury. W całym ośrodku znajduje się znakomita infrastruktura narciarska - 27 wyciągów (w tym 3 kabinowe i 6 krzesełkowych). Łącznie znajduje się tu przeszło 53 km tras zjazdowych, z czego 83% jest sztucznie naśnieżane. Dodatkową atrakcją są trasy biegowe i skitourowe, których jest tu przeszło 150 km.

We wszystkich miejscowościach regionu znajduje się dobra baza noclegowa i gastronomiczna - w porównaniu z innymi dużymi stacjami narciarskimi w Dolomitach jest tu nieco taniej (dotyczy to także lokalnych skipassów). W całym ośrodku obowiązuje karnet Dolomiti Superski (obejmuje 12 dużych ośrodków w Dolomitach, a także lokalne karnety obowiązujące w w poszczególnych ośrodkach Alta Pusteria: Mte. Elmo, Mte. Baranci, Croda Rossa, Dobiacco, Waldheim, Passo Mte. Croce i Braies.

Najdłuższa trasa: Kreuzberg-Rotwand - 5 km długości (Mte. Elmo - Sesto)

Najtrudniejsza trasa: Raut Neu - 2,1 km długości (Mte. Elmo - Sesto).

Kurort wchodzi w skład regionu objętego specjalnym karnetem Dolomiti superskipassem.

Spośród innych ośrodków narciarskich wyróżnia ją duże nasłonecznienie tras, duża ilość dni słonecznych oraz piękne widoki górskie służące wielu turystom za urzekające tło do pamiątkowych fotografii.

Inna, równie ważna cecha tego miejsca to fakt, że większość tras dostępna jest dla tych, którzy nie opanowali jeszcze dobrze umiejętności jazdy na nartach. Oczywiście profesjonaliści narciarscy również znajdą tutaj odpowiednie miejsca dla siebie, a jeśli po kilku godzinach im się znudzą tutejsze stoki - bez odpinania nart mogą przejechać do sąsiedniego kurortu.

Nic więc dziwnego, że w każdy zimowy dzień tutejsze stoki zapełniają się tysiącami turystów. Przygotowano tutaj dla nich aż 130 kilometrów tras o każdym stopniu trudności.

Najdłuższy zjazd: Alta Badia/Hochabteital, trasa Vallon-Corvara, 4,3 km długości, różnica poziomów 973 m, średnia-trudna

Cechą Alpe di Siusi jest wyjątkowo duże nasłonecznienie. Drugim, ogromnym atutem tego kurortu jest duża ilość łatwych tras. Zjazdy długimi stokami to atrakcja, którą urozmaicają piękne krajobrazy. Z najwyższego punktu tego ośrodka rozpościera się szeroka panorama Dolomitów. Tutejsze stoki nadają się do tego, by stawiać tutaj pierwsze kroki narciarskie.

Piękna sceneria górska jest również doskonałym tłem dla fotografii. Nic więc dziwnego, że kurort ten jest wymarzonym miejscem jazdy dla rodzin z małymi dziećmi.

Najdłuższy zjazd:  Seiser Al, trasa Goldknopf-Satira, 2,9 km długości, różnica poziomów 534 m, skala trudności-średnia
Najtrudniejszy zjazd: Seiser Al, Puflatsch, 764 m długości, różnica poziomów 255 m
Oświetlony stok:  Marinzen, stok Marinzen, 2,3 km długości, różnica poziomów 429 m, we wtorki, czwartki, i piątki do  22.00.

Kurort ten jest szczególnie dobry dla rodzin, chcących podczas jazdy trzymać się razem. Nie ma tutaj tak wielu turystów jak w Bormio i Livigno, a tutejszy region jest mniej rozległy niż dwa wspomniane wyżej superkurorty. Co ważne: narciarze o wysokich umiejętnościach nie będa tutaj narzekać na brak wymagających tras. Przygotowano tutaj łącznie 40 kilometrów tras.

Najdłuższy zjazd: Santa Caterina Valfurva, zjazd z Cresta Sabrett, 6,5 km długości, różnica poziomów 1000 m
Najtrudniejszy zjazd:  Santa Caterina Valfurva, Bucaneve, 3,4 km długości, różnica poziomów 948 m.

Długie, bardzo dobrze przygotowane stoki, pewny śnieg i nowoczesne wyciągi sprawiają, że tysiące turystów wybierają miasteczko za miejsce zimowego wypoczynku.

Dużym atutem jazdy po tutejszych trasach jest niezapomniany widok panoramy łańcuchów górskich otaczających kurort. Szczególnie chętnie ściągają tu turyści, dla których ważną rolę odgrywa pewna (ładna) pogoda. Livigno nazywane “włoskim Tybetem” to miejsce o największym nasłonecznieniu w całych Alpach.

Najtrudniejszy zjazd:
Vetta Blesaccia, trasa Vetta Blesaccia-Livigno, 4,8 km długości, różnica poziomów 980 m, średnia
Monte della Neve:  trasa Mottolino I i II, 3,5 km długości, różnica poziomów 583 m, średnia

Najtrudniejszy zjazd: Vetta Blesaccia, trasa Blesaccia, 2,3 km dlugości, rożnica poziomów 760 m, Monte della Neve, trasa Monte Sponda, 2,5 km długości, różnica poziomów 462 m.

Przed wiekami, przebiegała przez miasteczko jedna z dróg handlowych wiodących do południowej części Europy. Miasto stawało się niejednokrotnie przedmiotem sporów między włoskimi księstwami. Dziś jest to popularny ośrodek wypoczynkowy, oferujący turystom najgorętsze źródła w Alpach. Zimą ściągają tutaj włoscy turyści spragnieni wypoczynku narciarskiego.

W kolejkach do wyciągów słyszeć można również język francuski, niemiecki i bardzo często polski. Polacy żartują, że niedługo będą stanowić tutaj większość narodową.

Narciarzy przyciągają do Bormio bardzo dobre stoki, na których swe umiejętności doskonalić może każdy, dobre warunki śniegowe, niezapomniane pejzaże górskie oraz przystępne ceny. Włosi nazywają to miejsce “Przełęczą do raju”.

Najdłuższy zjazd: Bormio zjazd z Cima Bianca do Bormio, 10 km długości, różnica poziomów 1780 m.

Znajdują się tu znakomicie przygotowane trasy zjazdowe, w większości dla początkujących i średnio zaawansowanych narciarzy, są tu także bardzo trudne trasy, często wykorzystywane przez zawodowców trenujących tu przed zawodami alpejskiego pucharu. Łącznie jest tu przeszło 60 km tras zjazdowych, które obsługuje 19 wyciągów (w tym 5 kabinowych i 12 krzesełkowych). Trasy zjazdowe połączone są z terenami ośrodka Folgarida-Marilleva , co daje w sumie możliwość  szusowania na ponad 130 km tras zjazdowych. Z kolei pobliskie Pinzolo kreowane jest na największy w okolicy ośrodek sportów rodzinnych.

W samej miejscowości, a także w innych kurortach Val Rendena znajduje się bardzo bogata i zróżnicowana baza noclegowa, a także duży wybór restauracji i kafejek. Przystępne ceny, a także organizowane “free weekendy” (osoby mające wykupione noclegi na co najmniej 7 dni korzystają z wszystkich wyciągów za darmo!) powodują, że miejscowość ta jest bardzo popularna wśród Polaków.